خدا مساله ي هميشگي ذهن و انديشه ي بشر بوده،وچه آثار برجاي مانده از انسان هاي اوليه يا نوشته هاي علمي،فلسفي،ادبي،عرفاني وغيره تاعصرحاضر-همگي-اين مدعاراتاييد مي كنند . درباره ي گرايش بشربه خدا،نظريات گوناگوني ابرازگرديده است:برخي آن را معلول عوامل اقتصادي و زاييده ي فقرمي دانند؛ بعضي مولودعوامل روان شناختي (ترس)، وگروهي از جامعه شناساننيز انگيزه ي گرايش بشربه خدارامعلول جهل اومي دانند. درمقابل، اسلام و برخي متفكران غربي علت گرايش بشر به خدا را در «فطرت»او جستجو مي كنندو بر اين باورند كه گرايش به خدا و نيايش كردن در مقابل او نياز اوليه ي روح آدمي است؛ انسان همان طور كه به خودش متوجه است واز خود غافل نيست، خدا را نيز در عمق جان خودودل خويش مي يابدو فراموشي خدا به منزله ي فراموش كردن خود است.انسان همانطور كه در وجود خود شك نمي كند، در وجود خالق و آفريدگار خود نيز شك و ترديد روا نمي دارد.

اين مقاله به بررسي و ارزيابي انديشه هاي ارسطو درباره ي خدا مي پردازد. در فلسفه و كلام سنتي ما، ارسطو«حكيم الهي»وبعضاً پيامبر معرفي شده است؛ درحالي كه بامراجعه به نوشته هاي خود ارسطو و شارحان غربي او معلوم مي شود كه حتي نمي توان او را به قطع موحد دانست، چه رسد به آنكه حكيم يا پيامبر بوده باشد.