در طول تاريخ فلاسفه و متفكران، تعاريف مختلفي از فلسفه ارائه كرده اند. برخي از اين تعاريف عبارتند از:

• ابن سينا: فلسفه آگاهي بر حقايق تمام اشيا است. به قدري كه براي انسان ممكن است بر آن ها آگاهي يابد. (فرهنگ فلسفي)
• جرجاني: فلسفه عبارت است از شبيه شدن به خدا به اندازه و توان انسان و براي تحصيل سعادت ابدي. (فرهنگ فلسفي)
• ارسطو: فلسفه، علم موجودات است از آن جنبه كه وجود دارند. (فرهنگ فلسفي)
• فيثاغورس: فلسفه يعني دوستداري دانايي. (دائره المعارف بريتانيكا). فلسفه، مرحله ي عالي موسيقي است.
• افلاطون: فلسفه، لذتي گرامي است. (تاريخ فلسفه ي ويل دورانت، صفحه ي 1) خاستگاه فلسفه، حيرت در برابر جهان است. فيلسوف به كسي اطلاق مي شود كه در پي شناسايي امور ازلي و حقايق اشيا و علم به علل و مبادي آن ها است. (فلسفه و منطق، صفحه ي 40)
• سيسرون: فلسفه عبارتست از علم پيدا كردن به شريف ترين امور و توانايي استفاده از آن به هر وسيله اي كه ممكن شود. اي فلسفه! تو زندگاني ما را مي گرداني؛ تو دوست فضيلت و دشمن رذيلت هستي؛ اگر تو نبودي، ما چه بوديم؟ و زندگي ما چگونه مي گذشت؟ (فلسفه و منطق، صفحه 40)              
• توماس هابز: علم به روابط علّي و معلولي ميان اشيا است. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه 11)
• كريستين وولف: فلسفه، علم بر موجودات ممكن است، يعني بر هر چه ممكن است، بالفعل حالت تحقق پيدا كند.(مقدمه اي بر فلسفه، صفحه 12)
• فيشته: فلسفه، علم علم يا علم معرفت است. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه 12)
• هگل: فلسفه، بحث در امر مطلق است. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه 12)
• اوبرگ: فلسفه، علم به مبادي و اصول است. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه12)
• هربارت: فلسفه، تحليل معاني عقلي است. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه12)
• وونت: كار اساسي فلسفه متحد ساختن تمام معرفت هايي است كه از راه علوم مختلف به دست مي آيد، تا به اين ترتيب مجموعه ي واحد و پيوسته اي ايجاد گردد. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه13)
• پولسن: فلسفه مجموعه معرفت هاست كه انتظام پيدا كرده اند. (مقدمه اي بر فلسفه، صفحه12)
• ثورو: براي فيلسوف شدن، داشتن افكار باريك و حتي تأسيس مكتب خاص، كافي نيست، تنها كافي است كه حكمت را دوست داشته و بر طبق احكام آن زندگي ساده و شرافتمندانه و اطمينان بخش داشته باشيم. ( تاريخ فلسفه ويل دورانت، صفحه 2)
• كانت: فلسفه، شناسايي عقلاني است كه از راه مفاهيم حاصل شده باشد.
• ملاصدرا: فلسفه استكمال نفس انسان از طريق معرفت يافتن به حقايق موجودات است؛ همان گونه كه در خارج هستند. و نيز حكم حقيقي به وجود آن ها با برهان و نه ظّن و گمان و تقليد، به قدر توانايي انساني است.
• فلسفه نظم بخشيدن عقلاني به عالم به قدر توانايي انساني است؛ به اين منظور كه تشبّه به خداوند حاصل شود. ( اسفار اربعه، جلد 1، صفحه 47)